เมื่อแผนบริหารความเสี่ยงกลายเป็นความเสี่ยงองค์กร



ในงานอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่อง การจัดทำแผนบริหารความเสี่ยงของบริษัทแห่งหนึ่ง ที่พาพนักงานกว่า 30 คน มาร่วมในการจัดทำที่โรงแรมในต่างจังหวัด


สิ่งที่ทำให้วิทยากรแปลกใจ เมื่อพบกับคนที่มาร่วมอบรมในวันแรก คือ ดูออกเลยว่า ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่เพิ่งเข้ามาร่วมงานกับบริษัทนี้ไม่นานนัก แต่เพื่อให้แน่ใจขอลองถามดูหน่อย


“ทำงานที่บริษัทนี้มากี่ปีแล้วครับ”

“2 ปีครับ”

“1 ปี ค่ะ”

“ไม่กี่เดือนครับ”

“แสดงว่ายังไม่พ้นทดลองงาน”

“ครับ”

“....”


สัญญาณอันตรายลำดับที่หนึ่ง เริ่มมาเคาะประตูบ้านแล้ว


ลองให้แนะนำตัวดูว่าทำงานด้านไหนบ้าง และตำแหน่งอะไรกัน สิ่งที่พบเลยว่า ส่วนใหญ่เป็นพนักงานทั่วไป มีผู้บริหารมาเข้าร่วมแค่ 3-4 คน และจากสีหน้า ก็พอจะเดาออกได้ไม่ยากว่าอยากกลับบ้านมากกว่านั่งในห้องนี้


สัญญาณอันตรายลำดับที่สอง มาแล้ว


ก่อนที่จะเริ่มการอบรม วิทยากรเลยอยากจะชวนคุย เพื่อสร้างความคุ้นเคย และน่าจะช่วยให้งานนี้ราบรื่นไปด้วยดี แต่หลังจากคุยไปได้สักระยะ


สัญญาณอันตรายลำดับที่สาม ก็มาปรากฏตัวให้เห็น


รู้ไหมครับ ว่าทำไมน้องๆ เหล่านี้ถึงได้มาเข้าอบรมการจัดทำแผนบริหารความเสี่ยงนี้ คำตอบคือ

“หนูว่างมากที่สุด หัวหน้าก็ยุ่ง คนอื่นก็งานเยอะ เขาก็เลยให้หนูมาแทน”

ระหว่างที่น้องผู้หญิงคนนี้กำลังพูด หลายๆ คนในห้องพยักหน้าตาม เหมือนเห็นด้วย หรือไม่ก็บอกในใจว่า


“เหมือนตรูเลย”


ทั้งสามสัญญาณอันตรายนี่แหละที่จะเป็นคำตอบที่ว่า ทำไมแผนบริหารความเสี่ยงของบริษัทนี้กำลังจะกลายเป็นอีกความเสี่ยงหนึ่งขององค์กร


เพราะการที่บริษัทนี้จัดอบรมเรื่องจัดทำแผนบริหารความเสี่ยง นั่นหมายความว่าทั้ง 30 คนที่บริษัทจ่ายเงินให้มาเข้าร่วมนี้ จะต้องผลิตแผนบริหารความเสี่ยงของบริษัทในปีนี้ออกมาให้ได้ (เหมือนกับว่าถ้าไม่ได้ ไม่ให้กลับ)


คำถามคือ ...

พนักงานที่เข้าร่วมทั้ง 30 คน จะเอาอะไรมาใช้ในการจัดทำแผนบริหารความเสี่ยง ความรู้ อาจจะพอได้บ้างในระหว่างฟังบรรยาย แต่ประสบการณ์ในงาน ในบริษัท และในธุรกิจ แทบไม่มีเลย

อันนี้วิทยากรยืนยันได้จากการตั้งคำถามว่า รู้อะไรบ้างเกี่ยวกับบริษัท ยิ่งถ้าถามว่าที่ผ่านมา เคยเกิดเหตุการณ์ที่เป็นความเสี่ยงอะไรขึ้นบ้างในบริษัท คำตอบคือสายตาที่ว่างเปล่า พร้อมคำถามในใจ


“ก็บอกแล้วว่าเพิ่งเข้ามาร่วมงานในบริษัทนี้ จะไปรู้ได้อย่างไร”


พอจะนึกภาพออกนะครับว่า ตอนที่ระดมความคิดเห็นเพื่อระบุความเสี่ยง และตอนประเมินความเสี่ยง เพื่อเลือกความเสี่ยงที่สำคัญมาทำแผนการจัดการความเสี่ยง เพื่อให้ความเสี่ยงลดลง (ตามทฤษฎี) จะเกิดอะไรขึ้น


ถูกต้องครับ นั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เอาไงดี (วะ) ไม่รู้เรื่องเลย จะเขียนอะไรดี ไม่มีข้อมูลเลย ข้อมูลอยู่ที่บริษัทหมดเลย ไม่ได้เอามา ในกระเป๋ามีแต่ชุดว่ายน้ำ จะโทรไปถามหัวหน้า ก็กลัวโดนด่า แล้วเสียงหนึ่งก็โพล่งขึ้นมาให้วิทยากรหนักใจ (อีกครั้ง) ...


“สมมติเอาสิ”


วิทยากรคิดในใจ “เรือหายแล้ว”


จากนั้นก็เห็นน้องๆ ที่เข้าร่วมในการอบรม เริ่มมองบนแล้วพยายามคิดว่า เอาอะไรเป็นความเสี่ยงดีน้า แล้วก็เริ่มสนุก ลุกขึ้นมาเขียนกันเต็มไปหมด ไอ้นั่นก็เสี่ยง ไอ้นี่ก็เสี่ยง


วิทยากรได้แต่คิดในใจ ...

ไอ้ที่กำลังทำกันอยู่นี่แหละ โคตะระเสี่ยงเลย


ภาพตัดกลับมาที่บริษัทในการประชุมผู้บริหาร

“สองสามวันนี้บริษัทเรามีอบรมเรื่องแผนบริหารความเสี่ยงใช่ไหม”

“ใช่ครับ” เสียงตอบกลับจากผู้จัดการฝ่ายบุคคล

“ดีแล้ว บริษัทเราจะได้มีแผนบริหารความเสี่ยงเสียที ผมตอบผู้ตรวจสอบไม่ได้เลยว่าทำไม บริษัทเราถึงไม่มีแผนบริหารความเสี่ยง”

เสียงเปรยขึ้นมาจากกรรมการผู้จัดการบริษัท

“และหลังจากนี้ บริษัทเราก็คงจะมีความเสี่ยงลดลง อย่างที่ผู้ตรวจสอบเขาบอก”


ครับตอนนี้ น้องๆ ทั้ง 30 คน ที่กำลังช่วยกันจัดทำแผนบริหารความเสี่ยง กำลังกลายเป็นความหวังของหมู่บ้าน เอ๊ย ของบริษัทแล้ว


ลองคิดดูนะครับว่า หน้าตาของแผนบริหารความเสี่ยงจะเป็นยังไง จะมีเนื้อหาที่ใช่กับบริษัทหรือเปล่า และจะเอามาใช้งานได้หรือเปล่า อันนี้ตอบได้เลย ... ว่าไม่ได้ แต่ที่ได้แน่ๆ คือบริษัทนี้กำลังจะมีแผนบริหารความเสี่ยง และหากทำตามแผนบริหารความเสี่ยงนี้ จะทำให้ผู้บริหารมั่นใจว่าความเสี่ยงของบริษัทจะลดลง


ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะได้แผนบริหารความเสี่ยง ที่ใช่กับบริษัท เพราะคนที่เข้าร่วมก็เป็นคนที่รู้เรื่องบริษัทน้อยที่สุด สิ่งที่เอามาทำแผนก็ไม่ใช่ Fact มีแต่ Feeling ล้วนๆ ไม่มีอะไรปน ทุกคนขอแค่ให้ทำให้เสร็จ เพราะถูกสั่งมาแล้วว่าจะต้องได้แผนกลับไป ครับได้กลับบ้านแน่ แต่ไม่รู้ว่าเอาอะไรมาเขียนเป็นแผน แล้วบริษัทก็กำลังจะลงมือทำตามแผน ก็พังสิครับ จะเหลืออะไร


แล้ววิทยากรคนนั้นก็ตกใจตื่น พร้อมกับลูบหน้าไปมา นี่เราฝันไปใช่ไหม เฮ้อ ดีจัง ที่เป็นแค่ฝัน หวังว่าจะไม่มีบริษัทที่ทำแบบนี้นะ ไม่งั้น แผนบริหารความเสี่ยง จะกลายเป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่งของบริษัท ในทันที

ดู 22 ครั้ง0 ความคิดเห็น